powrót

Spływ

Niebo ma różne poziomy,
Dopiero to sobie uświadomiłam.
Myślałam, że jednakowe czucie szczęśliwość ma.
Lecz wcale, że nie jest tak.

Różne poziomy w niebie są, różne linie, trajektorie...
Zależy na którą się wejdzie danego dnia, możliwe jest być wszędzie .

Gdy w niebie, lekkie łatwe przemieszczanie się, wchodzenie sobie w różne świadomości stany.
Jest to bardzo ciekawe w efekcie swym, wielobarwne, tęczowe, i żywe.
Energie w ruchu są, powoływane do działania,
Zwierciadło siebie do słońca tarcz, coraz śmielej, jaśniej widać swoją własną twarz.
Coraz większe własne w tym upodobanie.
Bywa czasami nawet tak, ze smutno jest i nijak.
Lecz to nie jest stały stan, za chwilę zmienia się, gdy patrzysz spokojnie na nią się,

I miłość i współ odczuwanie masz, miast reagowania.
Jeden poziom dziś, jutro zmienia się, inne widzenie, i za nim urealnienie, natychmiastowe dzieje się.

Najwspanialsze jest właśnie to, że zawsze możesz zmienić, to nie chodzi już,
I nie sens jest w tym, że musi być tak, jak jest, na dłużej, i że skazany jesteś, na to, co przychodzi do twych drzwi.
Oglądasz to w swoich rękach, widzisz diament do szlifowania, nawet nie używasz narzędzi,
Mówisz, co się nie podoba, a co chcesz, by oszlifowane było.

Podstawiasz pod światła spływ, i jest.

Obserwowałam akcje oddychania, wielokrotnie się temu przyglądałam.
I, teraz właśnie odebrałam przeświadczenie, ze nic nie trzeba widzieć, by oddech szedł z ciebie i do ciebie wracał.
Jako prana
Jestem oddechem, i wszystko, jestem niebem w różnych formach bycia, dziś w taką wersję według własnego wskazania, schodzi wersja, podoba mi się to, lub też nie, więc zmieniam formę swą na jeszcze inna, po prostu wciąż utrzymuję w ruchu nową energię, zarządzam nią, w różnoraki sposób i to jest właśnie to. Jadę, siedzę, to jedzie, stoję, idę, to mnie niesie, czasami ja podnieść zechcę, nie dam rady? ok., wcale nie musze, dźwignię w moim niebie mam,

I ją często używam.

16 marca 2010

powrót

 Aparat czuciowy I

Kawał czucia, jakby podać, nasyciłby się ten,
Kto odbierze uczuć stan, jaki jest.
Ludzie dla siebie pokarmem.
Mniam, mniam,
Mniam, tymi, co emocje produkują, bo one szybko idą,
i tymi, co Miłość, choć ta niby niczym krople z kranu, wydaje się, że kapie.
Karmienie nawzajem się uczuciami.
Pokarm Bogów. I ludzkiego rodzaju.
Urodzaj.
Żyzna gleba, gdy, każdy do źródła podpięty jest.
Korek z butelki odkręcony, kurek dostawczy.
Prana.
Oddychanie, trzeba oddychać wszystkim tym, całym sobą,
Dlaczego?
Bo to jest pokarm, niezależny od drugiego.
Samowystarczalność siebie, to nie bieganie za tym, lub tamtym,
By nasycenie.
To odkręcenie własnego kranu i spływ ze źródła prosto do ust.
Miód.
Sam idzie.
Ludzie karmią sobą się, i tym „dobrym’ i tym „złym.
Dwa rodzaje energii z jednego źródła pochodzą,
Jeden w sumie strumień Jej,
W ludzkim świecie, w ludzkiej głowie następuje rozdzielenie,
Nie inaczej, ani indziej, nie.

To jeden spływ jest.
Światło, niczym prysznic. Stale, lecz nie zawsze trafia na otwarcie.
Miast skały, mury kruszyć Twe
Idzie tam, gdzie ujście znajduje,
U drugiego otwartego, nie u ciebie.

Pokarm jest, nieważne, co do ciebie wchodzi, lecz co z ciebie wychodzi,
Bo ty to transformujesz.
Przemieniasz częstotliwości na strawne.
Decydujesz, co dobre, a co dla Ciebie nie.


Tylko to, i tyle zrobić ma człowiek i może.
Podpięcie do źródła swojego siebie,
Z góry spływ i na boki rozprzestrzenienie. Nigdy odwrotnie,
Już.
Żyje się w ziemskim niebie.
Niebiańska ziemia. To jedno.
Podpięcie do źródła samego siebie, utrzymanie mocy swych.
I jest pięknie, i czucie jest w tym wszystkim się,
Niezależnym od drugiego.
Przede wszystkim Czucie.
Więcej siebie ma się.
Rozrost, rozpięcie skrzydeł.
Swobodny lot.
Służenie sobie.

W ten sposób
I nawzajem też.


Aparat czuciowy II

Och! Gdybym mogła wynaleźć aparat czuciowy,
Rejestrowałby piękno uczuć mych.
Och! Gdyby móc zatrzymać uczuć stan z powodu danych, mi przez życie podanych.
Uruchomienie uczuć spowodowane…
Allle byłoby fajnie.
Patrzysz na zdjęcie i wchodzisz w to czucie, w którym rejestrowana chwila ciebie była.
Widzisz człowieka i zanurzasz się w czuciu jego, och! Jakże pięknie się tam pływa.
Gdy woda świeża i czysta, niczym w wodzie ryba.
A, w błocie nawet karp zdycha.

Człowiek zanurzony w wodach boskości płodowych, potrzebuje oddychać, i pływać, poruszać się, mieć dużo miejsca wokół siebie i czuć się przede wszystkim bezpiecznie.
Och! Tyle zabiegów i dbania o uczuć stanów najwspanialszych podtrzymania.
Jak je utrzymać stale?
Ano się nie przywiązywać wcale, a wcale do tego, kto obok ciebie pływa.
I, jak się nazywa.
Co robi, czym jest,
Jedno, co się wyczuwa…

Swoboda.
Własnych
Uczuć mowa.

 5 marca 2010
powrót

Mistrz w Nowym świecie...

Pół Bóg, pół Człowiek.
Ludzki bóg, boski ludź (?)
Ekonomiczny jest, ergonomiczny,
I taki właśnie we wszystkim tym…
Praktyczny.
Mało je, śpi niewiele..., miłości dużo produkuje, takiej prostej.
Szczęśliwym się czuje, radość w nim po brzegi rozlewa się na świat cały.
Nie marudzi, nie jęczy, nie absorbuje sobą czyjejś uwagi.
Mistrz Nowego wieku, jak dziecko.
.................
Spokojne, zadowolone, bawi się, skacze, śpiewa, tańczy, gdy trzeba, lub w bezruchu , bywa, że jest.
Ciszą owija się.
Taki ktoś efektywny bardzo, pożyteczny niczym mrówka, lecz już nie ciężką pracą,
Dużo Dobra Najwyższego przynosi światu, jest jak pszczoła, motyl, co nektar spija z kwiatów i dalej roznosi.
Z siebie…
Na resztę.
Wie, Kim Jest.

I, co jeszcze, przyszło mi, Nowy Człowiek z sobą niesie?
Nie martwi się, smutku nie mnoży,
Weseli się i harmonią, pięknem jest, więc samoczynnie przyczynia się do tego, że radości więcej wokół.
Nie ma ciężarów, sobie idzie poprzez świat, nie prosi o pomoc, bo wszystko ma.

Zastanawiam się, co robił człowiek w pierwotnych energiach, który światłem był przez eony, czy nudził się?
Ależ nie!
Fizycznie go nie było na ziemi w gęstości tej jeszcze, a już błogość słał.
Inne formy tworzył z siebie.
A teraz, błogostan promieniście rozkładający się na świat, utrzymane życie w ciele.
I, wszystko to razem połączone, ekonomiczne bardzo jest.
Mistrzowie nowego wieku ani nie radzą, nikomu nie wadzą, są sobie jako energie w ciele zakorzenione, zasilają ziemię, chodzą i oglądają swoje stworzenie, powołują zmiany,
Piszą sobą Nowe życie.
Jak
Magowie.
Obrazami się zajmują, nie w lustrze ich odbiciem.

To są nowe kwiaty, Nowe wszystkie formy życia w człowieku połączone.
Mistrzowie, którzy chodzą do sklepu, bogactwem braków nie zasłaniają,
braki u nich nie istnieją.
Ani wyrzekanie.
Kupują to, co przyjemne,
bo dlaczego, by nie?
Nie potrzebują mieć, by mieć.
Status ich nie obchodzi. Wolni od schematów.

I nie samotni, w pustelni, ani pieczarze.

Mają komputery, jeżdżą samochodem, poruszają się pośród ludzi również na piechotę.
Mają piękno wokół i wygodę, korzystają swobodnie z wszystkich dóbr tego świata.
Z wdzięcznością biorą, bo wiedzą, że to dary ziemi dla nich.
Otwarci na otrzymywanie.
Życie dba o nich.

Niczym nieograniczeni, ani podzieleni w statusie społecznym na jakieś klasy według kasy.
Żyją, jak każdy inny, tyle, że inaczej, tak pięknie smakuje im ich życie.
Uśmiech na twarz nie jest przyklejony, bo tak wypada, jest ogólne przyzwolenie i rozumienie w mistrza postawie,
że świat się tylko takim wydaje, więc nie zajmuje to jego uwagi, na prawdzie siebie się koncentruje.
Jest tak jak w niebie, na ziemi fizycznie, i ..to, co Nowe, bez żadnych problemów.

Mistrz nie ma chorób, ani kłopotów, mistrz wolny jest od takiego myślenia, ze świat jest be, i ma go zmieniać.
Nie przywiązuje nadmiernie do niego się.
Lub, coś nie tak z drugim człowiekiem jest, i, on musi…, skoro mistrzem jest.
Absolutnie nie!
On, jeśli chce, a zawsze gotowość ma,
Ma potężny wpływ na świat, lecz z ciszy jego samej miłości płynięciem w świetle, niczym rwąca rzeka, jest jego działanie.
Niczym więcej nie popartym, żadnymi zabiegami, ani przymuszaniem.
Czysta intencja w działaniu.
Czysta energia.
Otwartego Serca.
Nie musi się już wyrzekać dóbr, by móc sobą udowodnić, ze da się bez nich żyć.
Tak nie ma. I dobra są i ducha blask.
Razem w sobie pojednane, umysł z duszą zaprzyjaźnił się, i mistrz za sprawą swoich ciał tym właśnie się stał.
Wyzwoleniem siebie, z pęt, zmartwychwstały, wniebowstąpienie fizycznie odbywa już się,
Dużo jest mistrzów na świecie.
Czy o tym wiecie? A może, nim jest któryś z was….?
Rozpoznaj się więc sam.
I takim powitaj.
Jeśli tak w duszy Ci gra, to jest właśnie To, i tak.

17 marca 2010

powrót

W obliczu katastrof…

By stało się lekko, motyli coraz więcej, wiosna wszakże jest.
Pamięci tym, którzy w zgodzie z własnym duszy wyborem.
Stop martyrologii i łez pielęgnowania.
Dusze w ziemi uwięzione,
Przeszły na swoją stronę.
Świadomości zmiana, że : kiedyś było - " niech im ziemia lekką będzie", teraz jest - " Ziemia niech lekką będzie ze świadomości łez"

I ziemia lekką stała się.

I tak jest.

kwiecień 2010

powrót

Powódź

Woda, przepływ, odpływ, łzy wodne też są.
Sprawiają rozpuszczenie, wylewają się wraz z solą, potem, gdy tak w potoku łez człowiek jest,
czuje się lżej, wykąpany, odświeżony, informacje stare, wypłukane i zbędne ciężary.
Pozostawione wodzie. Domy.

Powódź w Polsce, rzeka łez, wezbrała już tak, że zapiera dech... czy pójdzie do morza, czy znów rozleje się na boki...
Tak jak najczęściej to bywa.
Postrzegam i wyczuwam na ten czas,
Że energie służą, by zaprzestać już płakać z powodu smutków, tragedii i dramatów.
Wcześniej uruchomione zostały przez rozbity samolot, który pochłonął żyć tyle.
Ciągłe rozpamiętywanie wojen, mit walki...
Odchodzi w siną dal, rozpływa się dzięki łzom.

Ludzie powiedzą - "Dość !".
Zacznie się tworzyć Nowe.
Tak wygląda proces.

Żałoba narodowa, unurzanie się w smutku.
Łzy wylewane ciurkiem,
Masowo.

Niebo oddało z powrotem je jako deszcz.
I zebrane po drodze wszystkie, które wylane przez lata.
W Polsce, świadomości niedostatków, braków, biedy...itp.
Formy myślowe zmaterializowane jako krople deszczowe, rzeki wzięły w
posiadanie, zebrały tę całość, i do morza, na wezbranej wysokiej i długiej fali...
Usiłują je przetransportować.

I to jest jak najbardziej na ten czas, oczyszczenie, podmycie równe z obmyciem.

Wyobrażam sobie i marzę, sercem otwartym pojmuję, że doświadczenie Polski z
wielką wodą, to właśnie oczyszczenie.
Łzy przelane ponad swoją już miarę.
Zadziewa się, bowiem tak, że kiedy odchodzi stary świat, a odchodzi i nowy nastaje...
Niepodważalnie, widać gołym okiem.

Najpierw jest uwolnienie tego, co było brzemieniem.
A więc w kraju naszym tendencji do dramatów.
Skłonność czarnowidztwa uprawiania, niezdolność radowania, strach przed szczęśliwości stanami.
Obawy, że to nierealne..

Zbyt długo hołubiono bohaterów, którzy za kraj ginęli, teraz jest czas, by
miast w przeszłości uwagą siedzieć swej, trzeba wyjść z nową kartą, i tworzyć to, co Nowe.

Łzy, ból i cierpienie, i wszystkie ku temu sprawy niezbędne, zostały
uwolnione, wraz z wypadkiem samolotu, naturalna kolej rzeczy to łzy, które
przepełniają brzeg rzeki...

Niech idą, płyną do morza w celu rozprzestrzenienia ich krytycznej masy,
niech cząsteczki wody zostaną przekształcone, i niech stają się
krystaliczne, rześkie, zdrowe dla kraju naszego, który tak piękny i
wspaniały jest, że szkoda go dla łez,

Nie warto.

Cieszyć się trzeba, radość nieść.
Miłość, i dobro najwyższe spływa na kraj już nasz, czas pozwolić sobie na to.

Rzeka wzięła i zebrała, to, co jako obce ciało już do niczego, nikomu niepotrzebne jest.

Jeśli płakać, to ze szczęścia i z wdzięczności raczej, niż z bólów i cierpienia.
Straty, jakie ludzie ponoszą, to odrywanie się od trzymania tego, co stare,
Odpuścić, pozwolić temu się dziać i widzieć w tym doskonałość.

Doskonałość rzeki, której pora, by zadaniem swym dla człowieka radość nieść z biegiem swym,
dlatego wyrzuca teraz ludzkie łzy, piękna sposobność na zmiany, zależy, co wybierze człowiek.

Może, pozwoli sobie na to?

I pójdzie za fali wskazaniem, zacznie dbać o swój dom i ziemię, bo to piękne
miejsce, by korzystać z życia a nie tylko je jako trudnym i ciężkim i w bólu
i cierpieniu przeżywać, na wojnach skupienie miast pokoju i uśmiechu.

Na strachu przed żywiołem, a ma być w miłości ze wszystkim tym, co jest,
więc wszystko pięknie służyć mu będzie, bo zgodą na siebie w radości więcej
wniesie niż łzy i zamartwiania wszelkie.

Człowiek ma przewagę wody w sobie, więc coś właśnie w tym na rzeczy jest, informacje.
Jakość nowa. Przede wszystkim spokój, radość.
I dalej według tej właśnie fali.

Każda rządzi się swoimi własnymi prawami, zależy, co wybierzesz...

21 maja 2010

powrót

Mój U-kochany mężczyzna
100 % chłopa w całości

Przymierze
Wczoraj weszliśmy w dzień.
Ależ, jaki być ma dla nas?
Zadaliśmy pytanie, założenie dali sobie, że

Najwspanialszy, ofiarujemy jemu Obecność Siebie,

Wchodzimy w jego przestrzenie, bo czeka na nas ze zniecierpliwieniem.
I, tak, jak zapowiedzieliśmy, tak też się stało.
Działy się piękne rzeczy, praca wykonywana bez zmęczenia, pasje realizowane,
Razem.

Płynęło się jak na fali, chodziło niczym po perskim dywanie
Energie opływały miękkie...
To było wspaniałe!

Dlaczego?

W podsumowaniu i podziękowaniu, jeszcze raz przekonaliśmy się,
Że to chodzi właśnie o to, by w dzień, i w czas, czy w zdarzenie wchodzić Obecnością swoją,
Zaszczycić swoją osobą
Czas, który od rana czeka na ciebie, byś sobą wypełnić mógł go.
Z wdzięcznością otwiera ramiona.
Cieszy się po prostu.

...............................

Kiedyś, nie wiedziało się, gdy czas z tobą robił, co chciał…
O co chodzi? Gonitwa nawzajem, wyścig z czasem
Pośpiech, lub też nuda…
Ani ty jego, ani on ciebie nie mogliście zabić, zmęczenie na samą myśl…
Byłeś niewolnikiem czasu, niedosyt, że za mało…
Czasem, nadmiar i wysiłki i starania, czym go zabić..

Teraz, z podejściem takim właśnie, że czas i wszystko dla ciebie do dyspozycji staje od samego świtu, z rana.
Wchodzisz w niego i zaszczyt to on ma, że jesteś w jego ramach.
Więc rozciąga się i objawia w pełnej krasie, bo wita gospodarza, i radość obustronna, i zadowolenie.

Zawarte ze wszystkim Przymierze.

6 czerwca 2010

powrót

 Do powodzian i w ogóle…
Mój apel

Jesteście teraz w doświadczeniu ostatni raz. Takim właśnie, gdy podtopienia dotyczą was,
To są obrazy, by
Nękanie o przetrwanie rozciągnęło swą sieć,
Trzymani jesteście w energii strachu i potrzebni w jego utrzymaniu,
Świadomości mas,
By rozprzestrzeniał poprzez was on właśnie się.
Wybierz „dosyć!” temu.
Jesteś wykorzystywany dla strachu siania, zasiej coś zupełnie odmiennego.
Najlepiej siebie pełnego, zadowolonego, ach siej garściami, niczym zboże dla plonu wspaniałego,
Wystarczy już twojego wkładu w to, by piekło podtrzymywać,
Wybierz na ziemi dla siebie niebo.
Zasiej Sobą Niebo, zasadź Nowe drzewo.
Stań się Ziemi Nowej solą,
Czas po temu.
Tak, to Ty wybrać masz.
Na Ciebie ono czeka, decyzję Twoją suwerenną, od niczego niezależną, pomimo wszystko i wbrew wszystkiemu, odważnie z przestrzeni wybieraj.
Są miejsca na ziemi, suche lądy obfitości pełne, wody pod dostatkiem i ziemi żyznej, takiej pitnej, wybierz takie miejsce dla siebie.
Podziękuj doświadczeniu zmagania się z żywiołem.
Nie zmagaj się i nie walcz z przyrodą.
Zażycz sobie tego, co zawsze pragnąłeś i chciałeś, powiedz „dosyć”
I, że wystarczy Ci walki o przetrwanie.
Są ludzie życzliwi, pomocni i chętni, by Tobie być przyjacielem wielkim, wybierz taki kontakt, że chcesz...
Powiedz „dosyć”
Strachom i lękom o byt i przynależność społeczną...
Jest dużo zaopatrzenia dla człowieka, gdziekolwiek zechce wybrać w świecie swoje nowe miejsce.
Wybierz to, że
„Chcesz już dziś teraz, poproszę! by nowe życie dla mnie, niech bezpieczne mi i życzliwe będzie,
i tylko to, które jest prawdziwe"
Zobacz, jak w nim już  mieszkasz sobie, swobodnie, wygodnie.
Wybierz, by służyło Ci, najlepiej, i, ze jest to dla możliwe właśnie dla Ciebie.
Służyć z ochotą Ci przybędzie, znajdzie się takie miejsce.
Tylko przywołaj je do siebie.
Powiedz stanowczo i głęboko w sobie, szczerze,
„Dosyć życiu takiemu, by patrzeć jak na zagrożenie i spodziewać się jako takiego dnia każdego, że zajrzy, pogrąży, zeżre i wessie”.
Nie chciej więcej czucia takiego, wybierz to, co jest Ci przyjemne.
Powiedz tylko,
„Dosyć tego!
Bo ja wybieram, wystarczy tego doświadczenia!
Wiem, że jest dla mnie dobra ziemia, i świat mi życzliwy i przyjazny.
Miłym jest wszystko dla mnie.”
Jest obecne szczęście i dobrobyt wszelki, i miłość w tym wszystkim do samego siebie i do drugich, chcę się śmiać, cieszyć, lekko móc chodzić po ziemi, mieć w życiu samą przyjemność, chcę swe życie na takie właśnie zamienić.
Więc zrób tę zmianę, zmień system wierzeń, że na życie jesteś takie, którego nie chcesz, skazany,
Już nie jesteś, zrób sobie odmianę, możesz.
Powiedz, „Wystarczy mi już, poznałem biedę, zagrożenie, stratę wszystkiego, co do tej pory budowałem mozoleniem, wybieram , by moje życie lekkim było".
Miłość w tym zdarzeniu, wybieram obfitość wszystkiego i bezpieczeństwo.
Wybieram poznać, czym jest radość i stały dopływ pięknego życia w Prawdzie.
Wybieram życie swoje i siebie w nim, jak motyl. Mówię wszystkiemu, co ciąży,
„Już dosyć”!
I zaufaj, znajdziesz się w takich okolicznościach temu wyborowi sprzyjających.
Raczej to one znajdą drogę do Ciebie.
Otwórz się na otrzymanie, wybierz i postanów
"Umiem przyjąć to, co jest wspaniałe, umiem przyjąć, dary życia są dostępne dla mnie!”
I, bądź na wszystko to, co tylko chcesz, według życzenia i swojej woli, gotowy,
Przyjmij swoje życie Nowe. Bierz w objęcia je, i się nim ciesz.
Po to są doświadczenia, by postanowić, ze zawsze możesz zmienić to, co chodzi ci po głowie, by już skończyć mogło się, ono kończy dla ciebie właśnie się
Odpływa i odchodzi stare i to, co niedogodne, pozwól jemu odejść.
Wybierz moc wybierania z wariantów wielu scenariuszy życia, te, które dla ciebie najwspanialsze są, pojawią się, bo służy życie człowiekowi teraz,
 By wybrać mógł dla siebie je jako cud.
 „Wybieram cudowne swoje życie dla mnie miłe”
 I zachwyt prowadzić cię będzie za rękę, tak nagle zacznie się wszystko zmieniać.
Wiedz, ze stanie się według Twojego życzenia.
Twoje życie dla Ciebie i ty SAM dla siebie jesteś twórcą, a więc przysłowiową złotą rybką.
Sam Jesteś.
Zażycz spełniania swoich marzeń.
Wszystko wszak już straciłeś, nic nie tracisz…
Doświadcz obfitości, i tych stanów świadomości, na które tak długo czekałeś, że przyjdą same… może jutro, lub potem…
Bez twojego zaproszenia się nie pojawią. Czekają na wezwanie.
Bierz je w swoje posiadanie.
Już możesz.
Nie walcz z przyrodą ani żywiołem, zaprzestań patrzeć na życie wrogo…
Pojednaj się i z nim i z sobą w doświadczeniu Tym.
Zawrzyj ze wszystkim przymierze, właśnie teraz.
Wybierz że
„Moje życie jest mi przyjacielem”,
I tak się też stanie według Twojego uznania.
Odeszły, odpłynęły z wodą ciężary i łzy świadomości starej.
Pod spodem Nowa woda, dla człowieka zdrowa. Ta odpływa do morza, ból przetrwania zabiera.
Odpuść sobie złość na nią.
Nie tracisz.
To odchodzą stare formy myślowe, bo nie służą już człowiekowi.
Pojawia się życie Nowe, świat Nowy, świeży, piękny i pełny.
Wybierz go widzieć takim.
I tak jest dotąd dla każdego, aż pokój wybierze, walki zaprzestanie chcieć o własne siebie i rodziny przetrwanie.
Powiedzieć po prostu „Nie zgadzam się z życiem, które już nie dla mnie”
Zgadzam się, wybieram, że moje życie piękne jest.
I jako takim się stanie.
Wybieraj to, co wspaniałe.
Nowy świat na ziemi tej oferuje takim właśnie dla Ciebie się, pełnym darów i kłania, byś mógł go wziąć w swoje ramiona, ach, bierz, i o nic nie martw się, przyroda Ci dopomoże!
Popatrz na wodę, ze nie jest ci wrogiem i nic już nie jest wrogie.
Wychodź ze świadomości takiej, że musisz stale walczyć.
Nie musisz już więcej,
Z nikim i z niczym, zawrzyj przymierze.
Zacznij od samego siebie.
To nie są czcze słowa, tak to właśnie działa.
W bólu, wpośród łez, gdy myślisz, że wszystko skończone już, wybieraj, właśnie wtedy wybieraj…
Nowy początek.
8 czerwca 2010

powrót

Dlaczego tak się dzieje ?

Dlaczego to, co się na świecie dzieje, tak właśnie się dzieje?

Dlaczego tyle jest zamętu wokół człowieka, już każdego?

Nikt nie jest w tym wolny, jeszcze nie do końca. Część wyszła z tego obszaru, część już odpoczywa…
Przeszła w Nowy Świat, w Nim się osadza i rozgląda.

Za życia, umarła dla starego, on tez umarł, skorupy rozłupane, Nowi Ludzie nadzy, odkryci i jawni coraz bardziej…
Dużo o tym opisujemy, jak wygląda i co słychać po tej ‘drugiej stronie”.
Wierszami, tekstami, malowane życiem realnym obrazy.
Dlaczego piszemy?

Pewnie dużo pytań w środku się rodzi…
Wyskoczyliśmy jak Filip z konopi?
Nie wiemy, jakie są reakcje innych, mamy informacje zwrotne takie, ze serce radość rozpiera.. że tak jest, nadzieję ożywia u drugich, u innego może być wdech, typu „’......ch!”  i idzie w swoje życie stare, i się niczym w matni nadal szarpie…

Co niektórzy może się w głowę pukają…”odbiło im, czy…?”
Lubimy rozbijać konwenanse, roztapiać lody skostniałe i poglądy stare rozłupywać w pył..
Mity przestarzałe…
Bardzo lubimy.
Wierzeniem, myśleniem, czuciem żywym i rzeczywistością istniejąca naprawdę, nie na „niby”, Całym sobą, mówimy, „Dotknij”, uszczypnij…to nie sen, to jawa właśnie, tamto było śnieniem.
To jest normalne, tamto życie nienormalnym było… zbyt dużo wysiłków kosztowało i wyrzeczeń, …
Ogromną płaciło się za nie cenę.
Niektórzy jeszcze płacą…
Jakby byli bogaci, lecz wciąż i dalej mają z życiem zadłużenie..
Siebie, życie wzięte miast w posiadanie, w stan kredytowania , do tych czasów w nadziei przetrwania…
Teraz można pełnym Być i Całym, bez od czasu do czasu wkładki dobrej do obiadu.

…………………………….
Wyczuwamy, więc różne stany, najbardziej te, gdzie potok łez jest wylewany z powodu tęsknoty za własnym życiem zrealizowanym, by już nastąpiło takie właśnie jak w raju.
Nie ma człowieka, który tego nie pragnie i o tym nie marzy, nie spotkałam nigdy takiego, który by mógł wzgardzić…
Co najwyżej, że dla niego jest to niemożliwe…
………..
Słów kilka zarysu na tu i teraz, co się dzieje.

Przekształcenie..

Życie stanęło na głowie, do góry nogami wszystko.
Niczym odwrócona rękawica na drugą stronę, tak to wygląda i taki właśnie jest cel.
Stanąć, zatrzymać się, znieruchomieć przez chwilę, by na inny tor.
Przejść, zostawiając to co było, takim, jakie jest.
…………………………

Planeta zmienia się, bieguny pozycję swoją nową dla siebie znajdują i niedługo stanie się realnie, że oś ziemi pozycję swą zmieni, już to się dzieje, stąd huragany i trzęsienia i powodzie, stąd stara świadomość zmurszała, na władzy i przemocy oparta, na wierze w dobro i zło, oddzielenie człowieka od boskiej części jego, wszystko to ulega przekształceniu.
Totalna zmiana.
Wraz z Planetą, i całym galaktycznym układem.
Ludzie nieodłączną częścią wszechświata. W sobie noszą, w swoich ciałach cały jego zapis.
Niemożliwym jest, więc, by człowiek odłączony był od procesu i tej perspektywy wspaniałej.
Ziemia przechodzi na poziom piąty.

Tworzenia jest to wiek, epoka złota, serca podpiętego, aktywacja miłości i wszystkiego, co najwspanialszego.
Według zapisów starych z kiedyś, na temat raju.
Świadomość rozwija się, i to jeden z ewolucyjnych przebiegów.
Tak to się dzieje, jest w tym cel jeden. Zmienia się życie dotychczasowego Istnienia.
Odradza się człowiek w wiedzeniu tym.
Już jest to inaczej, chodzi teraz, by więcej uznać mogło tę zmianę i nie przeszkadzało jej.
Opór niewskazany, bo i tak ta spirala rozkręcona już działa. Nic tego nie powstrzyma, Nie ma takiego mocarza.

Sami stajemy się siebie władcami, zarządzającymi swoim istnieniem.
Mistrzowie własnego życia, tylko swojego. Opanowanie. Przegląd z przeszłości, kosmetyka, odkładanie niepotrzebnego, wyrzucanie starego.
W tym wybór, czy chcesz być tego autorem, czy obserwatorem, zostać, czy odejść.
Jak porządki w szafie.
Najpierw wygląda na bałagan. Lecz to porządek doskonały w zamiarze już jest, inaczej by nie przejawił się.

By lżej było przejść, poddać się temu procesowi i rozumieć schemat. Tylko tyle.
Bankowość, polityki rządów, odkrywanie Nowego, stosunki międzyludzkie, inne wszystko, takie, którego jeszcze nie znamy.
Ludzie z przyszłości swej siebie przywoływani, każdy wzywany na swe miejsce.
Tak to się dzieje.
Z duszy nacisk, nie da się już dłużej zdławić.

Życia osobiste rozsypują się niczym domki z kart, zamki na piasku podmyte napierającą falą pełną potencjałów w
Spełnienia i do realizacji marzeń…
Powstaje konstrukcja silna i stała. Boski człowiek, niezmącony wiatrem ani sztormem.
Stabilny i zrównoważony, ufający sobie.

W konkretach, każdy dzień podaje wiadomości na tak za tym, ze się zmienia świat. Nie można już zamknąć oczu i nie chcieć słyszeć komunikatów.
To się dzieje na poważnie, lecz przyjąć z ulgą, lekko, i z oddechem głębokim, ze to czas, na który się tak długo czekało.
Czas tez się zmienia.
Dusze to wiedzą, mają czucie, i tylko ciała podległe stać się temu zjawisku mają, fizyczne nasze istnienie.
To nie jest koniec zapowiadany świata, taki, który przeraża.

To jest początek nowego, dla człowieka wspaniałego.

Jest dużo przekształcania w każdej ludzkiej sferze, tak jak odbywa się w życiach indywidualnie, tak też i to na planecie.
Wygląda na chaos i pomieszanie.
Zwierzęta znikają z jej powierzchni, dlatego, że przeniosły się do świata drugiego, nie, dlatego, że zagłada… pojawią się lada chwila formy zwierząt nowe, służące człowiekowi w tym wymiarze.
Dostosowujemy swe ciała do energii kosmicznych, i też zmieniamy swoją strukturę fizyczną. Odmłodnieć można będzie swobodnie i uzdrowić.
Stąd często spotykane bóle głowy, napięcia nawet bez powodu, brak tchu, osłabienia, rozgorączkowanie w głowie i w całym ciele, częste przeziębienia…
Nic złego, tzw. się nie dzieje, tak transformuje się człowiek. Musi się dostosować ciało jego i myślenie i wierzenie, a więc nowe spojrzenie.
I przyjęcie jego jako takiego.

Kryzysy ogólnoświatowe bardzo dobrze, że istnieją, bez tego nie byłoby zgody na zmianę…
Edukacja, wychowanie, nie będzie już nigdy takie, stąd młodzież, która to wie, odrzuca stary schemat, nie chce tkwić w systemie, który martwym już jest.
I nie wnosi tlenu.
Wszystko, gdzie brak tchu i męczy, wszystko do odejścia.

Ucisk wszech ogólny znika z planety, będzie się żyło łatwo, lekko i przyjemnie, już to się dzieje.
Nie ma sensu się obciążać wzajemnie, dlaczego to wszystko się dzieje, a tym bardziej winnych szukać i rozliczać.
Jedyny sens jest otwarcie się i przyjęcie.

Ludzie zaczną w swe ramiona się sobie rzucać, serca coraz liczniej na siebie otwarte.…

Dużo ludzi umiera teraz, nie dzieje się to jako tragedia, to dusze po prostu odchodzą, bo nie wyraziły zgody na przejście w tym czasie do Nowego Świata, dołączą do niego potem.
Mają się z tym dobrze. Próżno lamenty i łzy i powstrzymywania.

Szacunek do każdego wyboru.

Inni chętnie bardzo czują się ożywieni, i stwierdzają, i decydują, że miłość i szczęśliwość wszystko najpiękniejsze jest w zasięgu ręki, i chcą wnieść takimi siebie, przyczynić się sobą, niczym latarnią do rozjaśnienia…

Nie ma powiązania z wiekiem, nawet 80-latek może przejść, i zacząć Życie Nowe, nawet tzw. „stary człowiek”…
To nie sprawa lat, lecz dojrzałości duszy swojej, za czym tęskniła, czego tak naprawdę pragnęła, pozwolenia jej na wyrażenia.
I doświadczenie, jako realnego.

Każda decyzja jest suwerenna i dlatego nie błędna.
W Nowym Świecie błędów nie ma. Są tylko doświadczenia.

Wybiera się te najpiękniejsze z wersji możliwych, które są już przygotowane.

I życzliwość dla samego siebie w tym procesie, do zobaczenia w Nowym Świecie!

Coraz więcej wśród ludzi jest tych słów na pożegnanie siebie.

W załączeniu linki, w który pięknie o tym się mówi:

http://www.vismaya-maitreya.pl/rok_2012_strefa_null_cz1.html
http://www.vismaya-maitreya.pl/rok_2012_zewnetrzna_strefa_null_cz2.html

Rok 2012 wcale nie jest rokiem zagłady, ani też żadnej straty.. wszelkie materiały, które podają w sposób szerzący strach i panikę i zagrożenie w efekcie nie podnoszą człowieka lecz ciągną w dół spirala, właśnie po to, by nie przeszedł…
Chcemy, byście o tym Kochani wiedzieli.

Przyswajajcie tylko takie informacje, które budzą tchnienie i ożywienie. To będzie wskazówka dla czucia i rozpoznania w tym siebie.

28.VI.2010r.

powrót

W śmietniku

Zaglądając razu pewnego do śmietnika jednego…
By dorzucić swoje, co nieco
W oczy mi się rzuciły, bo na wierzchu były
Dwie wizytówki…
Pewnej terapeutki od ‘ważnych” warsztatów.
Ogłaszając i wskazując nimi drogę do siebie, by pomóc drugiemu
W potrzebie.

Zastygłam na chwilę w tym widoku…

Do dzisiaj obraz ten staje od czasu do czasu przede mną jako wspomnienie.
Hm…
Pomyślało mi się i odczuło wtedy
”kobieto, już do niczego nikomu nie będziesz potrzebna jako ty, że terapeutka”

I smutne i radość w tym jest, dla niej koniec pracy, dla mnie informacja jedna, ludzie nie potrzebują takich siebie.
Inne relacje pomiędzy sobą powstają w Nowym Świecie.
….z serca potrzeby bardziej ponad zaspokajanie braków.
Terapeuta, czy psycholog, nauczyciel nawet…
Są to ludzie wyposażeni w wiedzę i praktykę jak drugiemu pomóc.
I wśród nich też lekarze…

By móc pomóc, masz tę moc w sobie i sprawczość, by drugi poczuł się lepiej…
A więc wzajemne uzależnienie.
Jeden ma, to da, ten co nie ma, bierze.

Pomoce wszelkie nawet socjalne kończą żywot swój. Zamiast wspierania podpierają stary mit, że człowiek żyje w braku,
Leczyć, uzdrawiać, naprawiać…
Nie ma takiej potrzeby by być drugiemu potrzebnym i robić jako niezbędnik, lub produkt zastępczy.

Wizytówki w śmietniku wylądowały…
Potrzeba bycia z drugim w ten sposób zagasa.
Wszelkie nauki i dotychczasowe praktyki… do lamusa idą, nie sprawdzają się już dalej w życiu.

Jedyna wiedza to taka.
”Przypomnij sobie, Kim naprawdę jesteś Człowieku,
I żyj jeden od drugiego niezależnie”

Kontakt odbywa się na zasadzie tylko takiej, że jest to przyjemne dla mnie, i że ja chcę. I tylko tyle, robię to dla siebie.
Nie ma co się oszukiwać…

Na nic zda się już pracowanie na rzecz lub w imię drugiego.
Czegoś lub się poświęcanie.

I myślę sobie, ż wiele jest w tym przestrzeni już, lecz obserwuje się tendencje za wszelką cenę utrzymania wiary w braki i choroby i niedomagania, „przyjdź do mnie, ja cię wyleczę’…
Bo.. co będzie gdy klientów zabraknie raptem i nie będzie więcej wziętych adwokatów, dobrych policjantów, nauczycieli, co lepiej wiedzą, gdy uczą „małe” dzieci, psychologów, którzy tak hojnie rady podają a sobie nie mogą pomóc… co się stanie z dyrektorami, którzy władzę utrzymując w agonii, straszą..
Utraty pracą…
Co się stanie z politykami, którzy grać zaprzestaną, bo raptem pewnego dnia…
Nie będzie elektoratu?
A co z aptekami, które na lata z wyprzedzeniem mają leki na choroby, które muszą się pojawić przecież… według założeń pozyskiwania klientów przyszłości, na jakie leki będzie popyt?

Co raptem się stanie, gdy banki uświadomią sobie, ze niby ten biedny klient, który do nich po kredyt przyszedł… jest już bogaty?
Bo inaczej by nie brał od nich kasy na procent wysoki, co oznacza, że go stać, i bank funkcjonuje tylko dlatego, ze klient jeszcze o tym nie wie.
Co będzie jak się dowie?
Co się stanie z ropą naftową, gdy naukowcy dowiedzą, że każdy ma przy sobie swoje pole siłowe?
I samochody nawet za grosze nie będą kupowane?

Ten świat się taki właśnie zapada, gdy stworzone są sytuacje w systemie wzajemnie zależne gałęzie od siebie… teraz wszystkie podcięte…

Próżne jest lepienie, łatanie i próby utrzymania.
Nic już, co było, takim nie będzie.
Wszystko - jakości Nowe, świeża dostawa dla świata.
I lepiej się z tym pogodzić, miast na siłę łatać…

Wychodzi na to, że jedynie
Potrzebni będą tylko śmieciarze… z licznymi wizytówkami, kto jakim był i jaką grał rolę, zrzuconymi maskami…

Do wywiezienia, i spalenia.

Lepiej zająć się Nowym niż stare klecić stale.
Diamenty z popiołów…
I Feniks.
I Coś, o czym dopiero się dowiadujemy, że Jest, bo zawsze było,
Odkrywane coraz bardziej na ten czas, jak łupkowy gaz.

1 lipca 2010

powrót

Poczęstunek

Życie jest jak tort…
Długo się szykuje, lecz, gdy potem już gotowy…
Jakże on smakuje!

Teraz, gdy skończony, kawał po kawałku częstowanie następuje, gdzie, kto sobie poczęstować zechce się, ten dostaje…
Sam do ust bierze, gdy na stół podane.

Ludzie niczym torty są, w różnych smakach i wydaniach.
Obecność jednego przy drugim to jest siebie podanie do częstowania.
Ludzie smakują się niczym deser po obiedzie.

Pozwolenie na wejrzenie, czuciem nasycenie.

Ślinotok powstaje, gdy czucie żywym się staje.
Wystarczy opowiedzieć obraz życia swego opisać, jakiś nawet wycinek,
jakąś sytuację, która się w Nowy sposób sama zadziewa na życzenie gospodarza…
Wystarczy czucie do tego dodać jako składnik podstawowy - masa tortowa.
I jest wspaniały tort czekoladowo-waniliowo-truskawkowy, lub wiśniowy, dodatki nie mają znaczenia.
Pomiędzy biszkoptów warstwami, co oznacza - bazą, jest masa dobrze wyrobiona, im dłużej, tym bardziej puchata, wszystkie składniki razem, miłością wypracowane…
Fantazji i dużo powietrza wtłoczone za sprawą z sobą we wszystkim zgody…

Jest kęs obok kęsa, który, gdy ktoś zjada, ten kawałek „ubyty” zawsze się rozmnaża…

„Częstowanie sobą”, usłyszałam kiedyś słowa, i wiem, co to znaczy dla mnie i dla drugiego smakosza…

Dzieje się tak zauważenie, że gdy opisujesz swoje doświadczenie, zapraszasz słuchacza do krainy jego, i on już w tym momencie w niej jest.
W ten sposób i dzięki temu rozszerza o Ciebie więcej się, w przestrzeni jego zanurzony karmisz się, smakujesz, delektujesz…
Następuje cudowne dzielenie.
Delektujesz odkrywasz, ze jesteś o te wartości, którymi on Jest, wzmocniony, i już je masz jako dla ciebie zaszczepienie.

Bardzo łatwo jest teraz, bardzo łatwo.
Podawane odczuwanie rozszerza o ciebie, wiedzenie z przestrzeni i o zapis wiedzenia u drugiego.
Informacje przepływają bez problemów.
Otwarcie na siebie nawzajem.

Otwarcie na częstowanie Sobą nawzajem jest podstawą, by się bez ciężkiej rozwojowej pracy wzbogacić.

Obecność Siebie świadomym podać na tacy, żywe życie w tym i tlen, lecz, by to mogło skutecznie zadziałać, trzeba oddać nawzajem sobie się.
Oddanie. Otwarcie na siebie bez granic.
Wolne od obaw, kto co ci zrobi i z tym, co od ciebie się dowie…
Bardzo od obaw wolne…
Twoją sprawą jest częstowanie, nie masz wpływu na gościa,
Jak mu tort będzie smakował…

Jedno, co wiesz, że podałeś najwspanialszą rzecz na świecie, znaczy Siebie w Twoim świecie,
Tę część, którą przecież zawsze byłeś, i wciąż Jesteś.

To, że Jesteś jest teraz bezpieczne.
A więc wspaniałym poczęstunkiem
Darem, Prezentem wspaniałym.
Na życia stole.
Jesteś.

I tak jest.

5 lipca 2010

powrót

Byłam wodą

Ustawiłam zraszacz do trawy i kwiatów, w miejscu odpowiednim dla nich.
Usiadłam chwilę, zapragnęłam się przyjrzeć, jak działa…
Wbiło mnie w fotel, ruszyć nie mogłam, przyjemność patrzenia mnie dopadła.
Obserwacja
Strumieni wody przez urządzenie rozpraszanej.
Pod ciśnieniem tworzą się krople spadające na ziemię.
Zjawisko bardzo piękne.

I, gdy się im przyglądałam, raptem stwierdziłam, ze jestem nimi sama.
Taniec piękny z kroplami niczym ręka w rękę wykonałam.
Jakież rześkie odczucie w tym! Jaki błogi stan!
Byłam wodą spadającą tuż obok.
Niesamowite doznanie, według zasady wszechświata stałe, Jesteś jednym ze Wszystkim, co jest..
Jesteś Wszystkim.

Nie ma słów, oprócz doznań zachwytu, nie ma słów by to opisać,
Odczuć na własnej skórze, patrzeć tak nie myśląc, i zadziewa się, że w tym się znajdujesz, co przed tobą jest.
Kiedy omijam wzrokiem drzewo, jest dla mnie drzewem tylko, kiedy pragnę się z nim skontaktować, jestem nim na tyle chwil, by odczuć jego bycie.

Wspaniałe doznania z przyrodą, w świecie roślin i zwierząt zawiera się każdy człowiek, wszystkie elementy ma w sobie, tylko pozwolić sobie poczuć.

W Nowym Świecie w tej częstotliwości jednym jesteś w każdej formie, jaką spotkasz na drodze. Jesteś nawet drogą.
W tym świecie, gdzie z miłością jest patrzenie, które prawa każdemu istnieniu daje do jego na jego sposób się wyrażenia.
Bez kwestionowania, które ma więcej prawa do praw.

W tym świecie, gdzie niby drzewo jest zielone, a czerwony kwiat…
Gdy tak z akceptacją wszystkiego takim, jakie jest, wchodzisz w światy każdego, gościem jesteś w nich…
Odkrywasz, ze jesteś Tym, czym Ono jest. Też.
I co? I nic.

Pobędziesz przez chwilę tym, rozumiesz, pojmujesz, co czuje, i masz kontakt wypełniony głębokim szacunkiem, i wdzięcznością bez granic, bo w tym jest taki zachwyt, ze poza nim, nie ma nic. Serce się otwiera. Przyjmujesz takim, jakie jest, wchłaniasz jego energię.
Nie ma znaczenia, czy kwiatka, czy człowieka, i się automatycznie dostrajasz.

Po byciu wody kroplami żywymi, rześkimi, w moim doznaniu jest czucie się świeżą, odnowioną, jakbym była pod prysznicem.
Rolą wody jest Bycie.

A moje współ z nią spójne, w jednym stanie przebywanie.
Asymilacja to wspaniała sprawa.

Jeśli z wodą można, to ze wszystkim innym, jestem skałą, gdy patrzę na kamień, jestem orłem, gdy chcę doświadczyć lotu ptaka, jestem wszystkim, czym na daną chwilę skupię swoją uwagę, jestem w tym swobodna i beztroska tak, bo przyroda i każde życie jest takie ciekawe.
Bawię się doznaniami, jak dziecko. Zawsze otwarte i uradowane, i wdzięczne takie.
Głos śmiechu z radości samego Bycia roznosi się na to, co jest, spoza mnie na więcej i szerzej.
Magia mojego Ja Jestem.

I tak jest.

6 lipca 2010

powrót

Prosty pospolity boski człowiek znakomity

Dlaczego w miastach tak ciężko wytrwać,
Dlaczego przyroda ciężarów nie dźwiga?
Kimże jest człowiek, który ucieka do przyrody,
Dlaczego od ludzi się chowa?
…………………………………………
Człowiek jest generatorem,
Tylko człowiek światło wnieść może,
Tylko on zamknięty kanał może mieć,
Tylko on może go otworzyć…

Prosty człowiek, pospolity, boski człowiek,
Nadzwyczajne ma własności.
Niesie sobą światło, miłość, niesie szczęście, wnosi radość.
…………………………………………
Dlaczego, dlaczego tak trudno jest wziąć byka za rogi,
I sobą w życie wnieść tak, i to, by drugi,
Gdy stanie na wprost nie chciał przed tobą uciekać…

Dlatego, że sam siebie nie możesz znieść, a co dopiero drugiego…

Nie znoś więcej siebie, ciężar lepiej zrzuć, skrzydła dopnij sobie przywrócone,
uniosą cię One…
Jesteś elementem przyrody, wszystkie żywioły zawarte są w Tobie…
Cały zapis Ziemi.

Ty, tutaj, najwyższą formą Istnienia.
Stąd taka walka o energię człowieka.
Moce jego w uwadze na danej rzeczy, lub sprawie.

23 lipca 2010
powrót

Wzięliśmy Sobie...

W Nowym Świecie jest miejsca wiele, i wszystko, co najwspanialsze jest, do wzięcia jest.
Tak po prostu, bez nadawania przez innych praw.
Można brać, i już jest ten czas.
Więc skorzystaliśmy ze sposobności tej i wzięliśmy.
Tak.
Wzięliśmy, więc Miłość w swoje posiadanie, bo ona nam się po prostu oddała, więc wzięliśmy sobie ją, a co!
Nie może leżeć bezużyteczna, i wciąż czekać na człowieka.

Wzięliśmy Pokój w posiadanie, bo stał tuż obok, czekał na to, by ktoś zechciał go.
Jak podarunek od życia, więc, tak, zgoda nasza, krótka decyzja, bierzemy w objęcia swoje i wprowadzamy w urzeczywistnienie do świata naszego, tutaj na ziemi.
Mamy więc Miłość, i Pokój w sercach piękny.
Tak.

Wzięliśmy Radość, bo sama wyszła nam na spotkanie, stała taka niezagospodarowana, wzięliśmy, przysposobiliśmy ją dla siebie.
Cieszymy się jej posiadaniem, codziennie polerujemy, odświeża się sama, służy dzięki temu doskonale.
My po prostu wzięliśmy.

Tyle jest rzeczy do wzięcia w tym Nowym Świecie. Tyle rzeczy!
Tyle przestrzeni do nimi zagospodarowania, tyle Mamy Siebie!
Czasami wygląda, że jest pustostan…
Dużo miejsca jest w tym Świecie.
Czeka na zapełnienie.

Rozglądamy się z tym, co mamy, coraz szerzej rozrastamy.

Harmonię sobie wzięliśmy jeszcze do pakietu,
Równowagę wszystkich naszych ciał, równo części rozłożone,
Wartościami najczystszymi zagospodarowane,
Oto nasz raj!

A owoce?

Już są, już widać, słychać i czuć, spożywamy je codziennie, nie trzymamy na dni świąteczne.
Uśmiech obecność swą stałą ma, już nie gościem raz, na jakiś czas.
Uśmiech, dbałość i serdeczność.
Jak tak dobrze nam szło to branie, wzięliśmy Szczęście jeszcze w posiadanie,
i jest z nami Obecne.
A jakież to wszystko jest wdzięczne!

Wzięliśmy dobrostan też wszystkiego, dobry byt ogólnie pojęty, są to sprawy materialne, które się pojawiają łatwo, lekko i przyjemnie,
Postawiliśmy przed sobą zakaz o nie zamartwiania, i on posłusznie działa.

Wzięliśmy dary Ziemi, w obfitości wór włożone, rozsypały się one za sprawą naszego dotyku.
Okazało się, że sami staliśmy się automatycznie darem dla Niej.
Bogaci tacy, Sobą świat wzbogacamy.
Korzyść wielostronna,
Jest to przestrzenna forma.

Dary Nieba, przez nas rozmnożone, dalej dla Ziemi podzielone, są dla Niej,
Ona szczęśliwa, Ziemia Nasza Nowa, gdy ludzie szczęśliwi na niej.
Niebo z nią Teraz zrównane, nie próżne było czekanie.
Na tę człowieka rolę.
Wspólnie z Nim w symbiozie, i w Oddaniu,
Już nie musi, i nie może dźwigać na sobie jego ciężarów.

Ziemia po raz pierwszy ma ten wybór.
Ludzkie ulżyć jej musi, by w przejściu dopomóc.
Siebie uczynić lekkim, i bogatym i wspaniałym.
Tak się teraz dopomaga sobie nawzajem.

Branie w posiadanie, otrzymywanie, dzielenie, i o tym, że można świadczenie.. Jasne, jawne, głośne i wyraźne.
Nie trzeba po kątach szeptać…

Więc z tego powodu właśnie mamy, i mówimy o tym śmiało. Nie skrywamy pod spodem naszych skarbów, nikt nam ich nie odbierze.
Są to wartości najwyższej jakości, od zawsze istniejące na planecie i wszechświecie.

Wielkiego formatu z nich tworzą się formy, podstawowe składniki pokarmu, tylko spożywać do woli, My ich właściciele, zawarte z życiem prawdziwym przymierze.

Czy dla tego, kto nie ma, dać mamy My, bo mamy?
Nie, tak nie ma, Kochani, niczego nikomu nie damy.
Po prostu wzięliśmy wszystko, co chcieliśmy w swoje posiadanie.
A najbardziej to wzięliśmy przyjemność z tego korzystania.

To właśnie dzieje się w Nowym Świecie.
Tyle przestrzeni!
Każdy, kto tylko zechce się zmieści.

Tyle darów, w zasięgu ręki, leżą na ulicy prawie, schylić się trzeba czasami, rozejrzeć niczym po trawie, stanąć, zatrzymać w za nimi pogoni.
One same się wyłonią.
Tylko sobie na to pozwolić.

I ten klucz, tajemnicę kiedyś tak trudną do odkrycia, też sobie wzięliśmy w posiadanie…
Otwarcie na
Otrzymywanie.

Prawa do tego brania nikt nie zabrania, chyba, że sami sobie.
Blokady, kłódki, zamki i bramy, jeśli istnieją, to tylko w głowie.
Naprawdę otwarte są wrota czasu, gdzie świat jasny jest, piękny i bogaty.

I tak jest.

27 sierpnia 2010r.

powrót